Ακροδαχτυλα

Στρόφιγγες παγιδευουν τον Αόριστο χρόνο

Ασφαλιζουν το παρόν και το μέλλον – θαρρείς.

Χώροι ανασυντιθονται σε τρέχοντα σχέδια

Η φυλαγμενη υπομονή βγαίνει από το μπαούλο

Οι φωτιές απομνημονευμενες στο ατσάλι

Και τα δάχτυλα των χεριών να κινούνται πλέον ανεξάρτητα

Advertisements

Μιζέρια είναι

Μιζέρια είναι η άρνηση του τοίχου

Το να κατηγορείς τους αδύναμους

Για τις αδυναμίες σου

Να ζεις στο φόβο της απώλειας

Να διστάζεις να γίνεις πάλι παιδί

Ν’αποζητεις την κανονικότατα

Να χαίρεσαι όταν σε κολακεύουν

Να φοβάσαι τους μοναχικούς

Να μισείς τους μισανθρωπους

Ν’ απαρνησαι τις ευθύνες σου

Να ψάχνεις ευθύνες στους άλλους

Να σε πνίγουν οι ευθύνες

Να ευθύνεσαι για όλα

Να μην ευθύνεσαι για τίποτα

Να σου ξεφεύγουν οι στιγμές

Να ζεις μόνο για τη στιγμή

Να’χεις σπασμένο χαμόγελο

Να φωνάζεις δίχως λόγο

Να θες να πείσεις

Γειά σου

Δεκαπέντε μέτρα από την αρχή του τέλους για την επόμενη εβδομάδα θα είναι σημαντική και το γάμο τους την τελευταία φορά που το σκέφτομαι και να το νοικιάσω για το ποδήλατο για άνετες μετακινήσεις στην πόλη της Κω με το καλό και το γάμο της με τον εαυτό του και να τα πούμε από κοντά το νέο της χρονιάς που πέρασε από το ύφος και τις επιλογές του γιουσουρούμ για την επόμενη βδομάδα δεν έχει και το γάμο της με τον εαυτό του και την ώρα που η ζωή δεν έχω δει και σε άλλες συσκευές που τρέχουν στο Ηράκλειο Κρήτης και θα σας παρακαλώ να το κάνεις αυτό που λέει η γυναίκα που πήρε η ζωή δεν έχω δει και σε άλλες συσκευές που τρέχουν στο τέλος της χρονιάς που μας πέρασε από τη σελίδα της στο Μεξικό η ώρα για την ώρα του μαθήματος στη σελίδα ή να μην είναι και η ώρα για την ώρα του μαθήματος, το Φοίβο να σε ρωτήσω και εγώ, δεν είναι το ίδιο το σπίτι μου και δεν είναι το ίδιο το σπίτι μου.

Like common people

Σκουπίδια κι αποκαϊδια

Εφήμερης τόλμης

Ανθρώπων μονίμων

Ταμπουρωμενων σε λιγοστές

Βεβαιοτητες

Και τριάντα λέξεις

Δύο μερίδες καλό φαΐ

Το μήνα

Και τρεις σταγόνες

Γενναιοδωρίας

Κάθε τριτη μέρα πριν

Το απογευματινό τσάι

Δύο εκατοστά χαμόγελο

Πριν τις τέσσερις μοίρες

Μυδιασματος

Και μια δόση κατανόησης

Πριν το ξερατο της χυδαιας

Ματαιοδοξιας

Γύρος γήρατος

Σε γύρο γήρατος γέρνεις γοερά

Αναπολείς τα όσα δεν μπόρεσες

και σε πληγώνουν ακόμα

και μας πληγώνεις ακόμα

και βυθιζόμαστε μαζί

σε όσα ονειρεύτηκες

κι όσα δεν μπορέσαμε να ονειρευτούμε

και νομίζουμε ότι θα’ναι έτσι

για πάντα.

Σκια

Σκιά χάσου τώρα στο φώς το αχαμνό

Της δικιάς μου φλόγας που κρατά για κάμποσο

Κι άσε μας στην απελπισία δυο στιγμών.

Τόσο όλο κι όλο είμαστε μαζί.

Και δώσε και σ’αυτούς που λυπάσαι, δεν πειράζει.

Ήμουν κι εγώ από εκείνους.

Κι ίσως να’μαι πάντα – ποτέ δεν ξέρεις.

Να’σαι όμως σίγουρη ότι δεν κρατάς παρά όσο το σκοτάδι μου

Κι ο διακόπτης της αυγής είναι στον αντίχειρά μου.

Άβυσσος

Σου έλειψαν οι πληγές

Που θες να ξαναγλυψεις

Τα παλιά σημάδια σχεδόν ξεθωριασαν.

Με το μαχαίρι μου δείχνεις πάλι τα μάτια σου

Το στόμα και τα πόδια σου

Να βυθιστω εκ νέου

Και γλυφεις μονομιάς πριν καν αρχίσω

Στην πρώτη ανάσα, στο πρώτο διάλειμμα, τον πρώτο δισταγμό, τη φευγαλέα, αμυδρή ακτίνα αμφιβολίας

Που περίμενες με πάθος

Που σχεδιαζες καιρό

Να βεβαιώνει το δίκιο

Της ατερμονης αβύσσου που αποκαλείς Εγώ

Εξ

Σκόρπιες ζωές ανασυνθετουμε

Μ’ονειρα κονιαματα

Σε σχέσεις εξ’επαφης

Με σκέψεις εξ’αποστασης

Αδειάζουμε τα ασφαιρα

Στους κροτάφους φίλων

Και πίνουμε στην υγεία

Όσων έφυγαν

Χείμαρρος

Ποιος είναι ο χείμαρρος;

Που δε λογαριάζει σύνεση

Ούτε καν εσένα

Που εφορμει αφελως προς τη θάλασσα

Ή κάποια λίμνη

Από τις έξι και μισή το πρωί

Μέχρι τώρα δούλευες

Και σε παραξένεψε που ήμουν μόνος

Οι όχθες, οι όχθες

Κι ο χείμαρρος έχει όχθες

Όχι μονάχα ο ποταμός

Να στραβωναμε άραγε τις όχθες;

Μαλακά ή με το ζόρι;

Είσαι κι εσύ μια όχθη

Ανάγλυφη, λεπτή

Σε γλύφει ο χείμαρρος θέλει δε θέλει

Κι ούτε που ξέρει

Πως προδιαγραφεις την πορεία του

18 χρόνια πριν

Σαν 18 χρόνια πριν

Μόνο στα γαλλικά

En français s’il vous plaît !

Χωρίς επανάσταση

Με αέρα αστέρων Facebook

Φτιασιδωματα

Αλλά 18 χρόνια πριν έχουμε πάντα δίκιο

Κι εσύ, που να κρυφτείς;

Πίσω απ την φιλοδοξία σου τάχα μου διαφορετική απ’τις επιθυμίες σου;

Οι επιθυμίες πάντα βασιλεύουν,παρέα με τους φόβους.

Πόσους μπορείς να παρασυρεις στις παραισθησεις σου;

Πολλούς, σίγουρα, εξον αυτών που σε παρασερνουν σε παραισθησεις.

Αλλά πόσοι είναι αρκετοί; φτάνουν οι πολλοί;

Θα δεις.

Δεν ξέρω γιατί σου έδωσα ανεξιτυλη σανίδα σωτηρίας.

Μάλλον για να προστατέψω τις παραισθησεις μου.

18 χρόνια πριν, όλα βαίνουν καλώς.

Η γενιά του πολέμου

Η γενιά του πολέμου-φάρσα

με βομβαρδισμούς στις οθόνες

χωρίς χαρακώματα να κρυφτείς.

Η γωνιά του ωραίου

με σχηματισμούς στις κόρες

χωρίς αναχώματα να σωθείς.

Σε λιγοστά χρόνια χρώματα

μετράς τους απολογισμούς σε δευτερόλεπτα

και χύνεσαι στο πάτωμα.

Σε στρυφνές λέξεις ψάχνεις νόημα

σε μικρόψυχες αγάπες θαύματα.

Σε ηρωικά αναγνώσματα βουτάς κατά προτίμηση

και τρέχεις σε κενό ονείρου.

Όπλα άσφαιρα σε κατακρεουργούν

και χάνεις την ώρα σου με προστάτες.

Σήκω από χάμω, τεντώσου.

Η ώρα δεν έρχεται αν δεν τη φέρεις.

Φοίνικας

Με σπασμένα φτερά χορεύεις παλιές πιρουέτες

Θα ήμασταν τόσο δυνατοί μαζί

Βούτηξες με φόρα στη γυαλισμένη κρεατομηχανή

Από τα μαλλιά σε τραβώ πάλι, έτσι, δε μου πάει αλλιώς

Αδειασμένη, δεν έχεις τίποτα να περιμένεις

Όχι όμως ελεύθερη

Αγρίμι πάλι, λιμασμένο όμως, ψάχνεις γι’απομεινάρια

Για όλα, κι ό,τι σου δώσουν

Ζεστενόμαστε όπως το προχτεσινό φαγητό

Εστία δίχως φλόγες, να ελπίζουμε στη μαγεία

Κι εγώ φοίνικας σε στάχτες

Κι αν περιμένουμε πάλι,

Ίσως τότε να αρχίσεις να στροβιλίζεσαι

Χωρίς φτερά όμως

Και σε κάποιο κανάλι της μηχανής

Να γίνεις λάδι

Πυγολαμπηδες

Στην ψυχή σου βασιλεύουν

Χίλιες δυο πυγολαμπίδες

Στο καταμεσήμερο

Που σε πιάνει ζάλη

Μόνιμα

Και προσπαθείς μάταια

Να τις αναβοσβησεις κατά βούληση

Να σου τις ανάψω;

Τις σβήνεις.

Να τις αφήσω;

Κλαις

Ε, αντε και γαμησου.

Πολύ

Η θάλασσα ήρθε κι έπλυνε μέρος του σώματος

Με απαλά χάδια, σα να’ταν καλοκαίρι.

Τα όμορφα μάτια και το λείο πρόσωπο υπό την οικεία μουσική

Χάρισαν ματιές λες και είχαν νόημα

Η μεγάλη μέρα αποδείχτηκε γόνιμη

Και μια αύρα ικανοποίησης σε γέμισε

Που νόμιζες ότι θα κρατήσει πολύ.

Όμως τα πιο όμορφα πράγματα δεν είναι παρά φευγαλέα

Επειδή είναι φτιαγμένα από ατμό

Κι αν προσπαθήσεις να τ’αδραξεις από τα μαλλιά

Κακό του κεφαλιού σου